|
Ik kijk door het raam naar het besneeuwde nieuwjaarslandschap
waarin Jelle een sneeuwman heeft gezet. Zo komt er toch nog een sneeuwkerst, hé
opa, zegt hij. Prachtig, alledrie: Jelle, zijn neologisme en het eigenvreemde
landschap. Het maakt me kinderlijk blij naar dat landschap te kunnen kijken. En
natuurlijk mag dat landschap me wel dankbaar zijn dat ik kijk, anders was er
helemaal geen besneeuwd landschap. Lach nu niet, dat is kwantummechanica. Als
ik niet kijk, is er geen landschap. Er is hoogstens een superpositie van vele
mogelijke sneeuwlandschappen, waarvan er zich nu, dank zij dat kijken van mij,
en alleen dan, precies dat ene materialiseert.
Die gedachte roep ik wel eens op wanneer weer eens blijkt dat de
menselijke activiteiten (mijn activiteiten) de wereld om zeep helpen. Dat doen
we namelijk, de wereld verknoeien, en we hebben niet veel tijd om de dreiging
te keren. Tegenover de machteloosheid die dan opkomt, kan je alleen de
overweging opstellen wat de wereld, welke idyllische wereld ook, waard zou zijn
wanneer er geen mensen waren om ervan te genieten. Dat is geen reden om de boel
maar op zijn beloop te laten, integendeel, maar het relativeert de opgave wel.
Omdat mensen beperkingen en gebreken hebben. Inbegrepen die van mij.
Het Gents Madrigaalkoor streeft nederig naar een Schonere
Wereld, hoopt enkele kansen te bieden op Genietbare Momenten. Het is niet blind
voor zijn gebreken en zijn beperkingen. We kennen koren die meer energie steken
in een muziekidioom dat commercieel gemakkelijker geconsumeerd wordt. Moeten we
die kant op? We leven in een megawereld vol kreten als nieuw! en sexy
en de max en cool. Moeten we daar niet creatiever mee zijn? Een hype
creëren, een diakritisch teken of een leesteken in onze naam bouwen? Kortom, we
denken wel eens na over onze toekomst. Voor dit nummer spraken we een aantal
externen aan om mee te denken. Zo horen we het eens van een ander. U leest in
dit nummer enkele enthousiaste reacties, over de betekenis en de opdracht van
een koor als het onze, een dirigent als de onze, een cultuur als de onze. Hun
meningen zijn niet alleenzaligmakend, maar we zijn hen wel dankbaar voor de
input.
|
Een en ander past natuurlijk in ons jubileumjaar 3050. In dit
boekje vindt u, op algemeen verzoek, ook enkele "leesbare" elementen
uit het 3050-evenement van 19 oktober. Het 3050-traject gaat door, met als
hoogtepunt, het afsluitende weekend van 27 en 28 november in Roeselare. Maar
eerst zingen we nog Mozarts prachtige muziek in Gent. Het Requiem is het
laatste wat Mozart schreef, en het is de laatste keer dat we het uitvoeren. Wie
het nog niet hoorde, moet op 12 of 15 februari naar de Bijloke komen.
De mooiste muziek bestaat alleen op het ogenblik dat we ervan
genieten. Laten we dat vooral doen, genieten, en laat dat mijn late
sneeuwkerstwens zijn voor 2004.
|
|
